Marathon - de missie

De marathon. Mijn missie...

Lopen doe ik nog niet zo lang. Sportief was geen eigenschap waar men aan dacht als men mij moest omschrijven in mijn jonge jaren. Wel muzikaal, extravert en (over)enthousiast... Maar in 2018 ging het roer om en haalde ik mijn oude Asics onder het stof vandaag en begon ik met lopen. We, Patricia en ik waren al een tijdje aan het wandelen om wat gewicht te verliezen. Die ene keer dat zij niet kon besloot ik om eens te gaan hardlopen in plaats van wandelen en gelijk perste ik er 5 km uit! Op karakter dat wel, en tergend langzaam maar toch!

Op 23 april liep ik mijn eerste 10km trainingrondje; 10,14km 55:57 min, 5:31 min/km en jawel 1025 calorieën. Waarom zo gedetailleerd omschreven? Nou omdat dat precies de reden was dat ik verslaafd raakte aan het lopen en sporten in het algemeen. Het werd meetbaar en resultaten zichtbaar. Prachtig. Dus vele apps volgden elkaar op; Runkeeper, NRC (Nike Run Club), Endomondo nog even geprobeerd maar vanaf mijn derde Apple Watch ben ik overgegaan naar Strava met WorkOutdoors App 'on the side' voor de intervaltrainingen. Die laatste kunnen tegenwoordig ook via de sportapp van Apple zelf maar soit. 

Dat ik de Asics onder het stof vandaag moest halen verklapt natuurlijk al dat ik, jaren eerder, al eens eerder een (korte) periode hardgelopen heb. Overigens niet slim om dan met die schoenen te gaan lopen maar dat leg ik in een andere blog nog wel eens uit. 

Afijn, ik was al een beetje op weg met hardlopen toen mijn zoon Milan naar een sportkamp van de Bas van de Goor Foundation ging. Op zo'n sportkamp leren kinderen met diabetes type 1, dat heeft hij dus, hoe sporten een zeer positieve uitwerking heeft op je bloedglucose. Zonder er een hele les diabetes leer tegenaan te gooien, Milan heeft er heel veel aan gehad en wij als gezin overigens ook in een eerder gezinsweekend. De stichting leeft van donateurs en aangezien wij daar veel aan gehad hebben vonden we dat we iets terug moesten doen. Als bij toeval kwam ik in gesprek met een verpleegkundige die zelf aan ultralopen deed. Ik wil haar niet beledigen maar boven de 60 was ze sowieso (schat ik) en ze was topfit en een prachtmens! Ze inspireerde me de marathon te gaan lopen voor dit goede doel. En niet veel later zat ik bij een bijeenkomst en tekende ik mij in voor de New York City Marathon 2020!

Het fanatisme begon. Voor mij was het lopen van de marathon vooral een manier om me naar mijn zoon uit te drukken dat ik tot voorbij het uiterste zou gaan om iets te kunnen betekenen in zijn rotziekte. Het liefst zou ik het natuurlijk van hem overnemen maar dat gaat nou eenmaal niet. Dit is een manier waarin ik net als hij te maken krijg met terugslag, tegenslag, doorgaan en doorzetten als het niet meer wil. En nu dat ik op moment van schrijven (twee weken voor de marathon) er over nadenk is het zoveel meer nog geworden dan dat. Niet opgeven, doorzetten en bewijsdrang zijn prikkels die blijkbaar vanuit mijn jeugd al getriggerd zijn. Ik wou Milan hiermee iets geven maar hij heeft mij onbewust zoveel meer gegeven. Ik ben fit, topfit. Het sporten helpt me mijn hoofd leeg te maken wanneer het nodig is. Ik voel me lekkerder in mijn vel, wordt altijd positief benaderd door andere mensen en langzaam voel ik ballast wegvloeien uit mijn lijf. En straks als ik over die finishlijn loop in Athene dan hoop ik alles wat er nog zat daar achter te laten... Maar zo ver ben ik nog niet. 

De snelle rekenaar ziet al dat er iets niet klopt in de tijdslijn... NYC marathon 2020 schreef ik toch? Ja inderdaad. De 'reis' ging niet zonder slag of stoot. Precies zoals Milan dat dan in dag uit ervaart. Door Covid ging de NYC marathon van 2020 niet door. Een mentale tegenslag die ik echt wel even teboven moest komen. Toen een hersenschudding doordat ik te fanatiek was en de balans tussen sport, voeding en rust totaal kwijt was... 3 maanden uit de running en nog heel lang duizelingsklachten gehouden. Toen vol goede moed door naar de NYC marathon 2021... Opnieuw afgelast door Covid. En weer mijzelf bij elkaar geraapt om door te gaan. Om mijn prestaties te bevorderen ben ik compleet gestopt met het drinken van alcohol (ik dronk enkel in het weekend en/of op feestjes overigens) en begon ik meer en meer vegetarisch te eten. Ik voelde me steeds sterker worden en was vastberaden om niet op te geven. Mede om die reden heb ik me afgemeld bij de stichting en ben ik 'solo' verder gegaan. Een mooie ruim 1000 euro heb ik aan sponsorgeld achtergelaten en nu met een stukje balast minder ingeschreven voor de Athens marathon waar ik op eigen houtje naartoe ga. En nu EINDELIJK is het bijna zo ver. 

Eerste 10km ever!

Is dat straks het einde van de reis? Ja en Nee. Zoals ik al schreef stopt mijn 'mentale' reis op de finishlijn in het eerste Olympisch stadium ooit in Athene. Daar los ik mijn belofte in naar Milan, gezin en sponsors. Maar reken ik ook af met oude geesten uit het verleden die blijkbaar een grotere rol speelden in mijn leve
n dan ik dacht. En dan? Dan train ik lekker door... De marathon van Rotterdam ga ik met een heel ander gevoel in. Die loop ik zonder de mentale ballast en omdat ik dat wil en kan! 

>110 kg...