Halve Marathon Egmond aan Zee

Weer een bucketlist regeltje afgevinkt! 8 januari 2023, De halve van Egmond. Minder heroïsch dan ik had verwacht of misschien wel gehoopt maar evengoed eentje die haar naam eer aandoet als zijnde een van de zwaarste halve marathons van ons kikkerlandje.

Al sinds ik begon met lopen (dat klinkt langer dan het is trouwens) staat deze al als ‘ooit te doen’ op mijn hardloop bucketlist. Dit vooral omdat mijn zwager deze loop verschillende keren met zijn loopgroep heeft gedaan en hij er altijd enthousiast over vertelde. Dus dat wou ik wel eens meemaken!

In mijn gedachten zou ik door weer en wind in dikke kleding over het strand martelen want koud enzo… maar mijn editie was in de korte broek en mijn windjackje moest ook na de 7 km over het strand al uit want in de duinen was het al flink warm…

Dagoverzicht;

Om half tien ’s ochtends haalde ik mijn mede strijder op in Hasselt (ov, NL) om in zo’n 2 uur samen naar Heiloo af te reizen waar we de auto zouden parkeren. De opties waren Alkmaar en Heiloo maar aangezien laatstgenoemde net iets dichterbij Egmond ligt kozen we die. Door een mazzeltje konden we de auto in de berm (dat mocht) vlakbij de busstop parkeren. Dat was misschien 200 meter lopen… En de rij was op dat moment slechts een buslading voor ons. Dus de volgende bus konden wij al in, een paar minuten later. De wachtrij achter ons was toen al verveelvoudigd dus dat ging alvast lekker. Voor ons dan 😉

Eenmaal in Egmond, een kwartiertje met de bus, liepen we naar de sporthal waar op het plein, in grote tenten, we de tassen konden inleveren. Dat ging allemaal erg vlotjes. Misschien waren we op een rustig moment maar dan nog waren er meer dan voldoende inname posten op alfabetische volgorde maar je mocht aansluiten waar je wou. Ik koos, lekker makkelijk voor A. Een vriendelijke mevrouw nam de tas aan, plakte er een sticker met nummer op en gaf mij ook een kleiner exemplaar die ik op mijn startnummer kon plaatsen. Voor de zekerheid namen we nog een foto van het nummer maar dat bleek niet nodig achteraf gezien.

Toen we de tassen hadden ingeleverd liepen we in een drafje richting de startvakken. Dat was wel lekker want op dat moment was het nog best fris en de wind was al redelijk krachtig. Dus de looppas verhoogde de hartslag wat en daardoor kregen we het lekker warm. En tevens was het een soort van warming up.

De wedstrijd

Matthijs, zo heet hij, had ondanks dat hij een veel snellere loper is startvak bruin en ik groen een startvak verder. Hij had het startnummer overgenomen van iemand die een tragere verwachte finishtijd had ingevuld.. Ik overigens een snellere want op moment van inschrijven had ik nog geen blessure. Na elkaar succes gewenst te hebben liepen we beide ons eigen startvak in om daar nog zo’n half uur te moeten wachten. Wat rekken en strekken en vooral om je heen kijken naar al die andere toppers was de manier om de tijd te doden. Wat ik erg goed vond was dat er in de startvakken ook een ruimte was met dixies. Had ik niet nodig maar meestal is dat een heel gedoe en lange rijen dus dit was wel top geregeld. Ik vind het altijd zo tof om om me heen te kijken. Gespannen koppies, relaxte koppies, atletische lijven, maar ook ‘werk aan de winkel’ lijven.. prachtig. Ik zit er ergens tussenin denk ik. We staan er wel! Allemaal.

Strand, 7 km...

En eindelijk komt dan het startschot. We lopen nog een stukje over de boulevard

 om gelijk het strand op te rennen. Wat een prachtig gezicht die zee. Golven die woest op de kant slaan, meeuwen driftig op zoek naar aangespoeld voer zoals krabbetjes en de zon die vel schittert op het water… Dat eerste stuk is gelijk enorm mul, losgetrapt zand. Ik dacht nog even ‘als dit de hele tijd zo is dan wordt het nog pittig’ maar tegelijk dacht ik ook ‘mooi, daar kom ik voor. Strijden, kapot gaan’ … Uiteindelijk viel het nog best wel mee. Het strand was over het algemeen best goed te lopen met hier en daar een wat uitdagender stuk. De strijd was meer de wind die vrij pittig was. Ik geloof windkracht 5/6 op dat moment. Dus de truc was om van groepje naar groepje te lopen om wat uit de wind te blijven. Dat ging goed. Iedere km stond er een bord en wetende dat het ‘slechts’ 7 km over het strand zou zijn dacht ik dat red ik sowieso. Dat was overigens lang niet voor iedereen weggelegd. Ik zag al vrij snel veel mensen wandelen… Die zouden nog een zware tocht krijgen want na het strand kwamen de duinen…

De duinen...

Het laatste stukjes strand was weer zoeken naar grip en liepen we richting de duinen het strand af. Er stonden veel supporters ons aan te moedigen wat altijd een goede vibe geeft. Alsof het net ff wat gemakkelijker gaat allemaal. We klommen alsware omhoog de duin over om vervolgens betoverd te worden door een prachtig duinlandschap. We zagen de weg voor ons uit kronkelen omlaag, omhoog en dat herhaaldelijk. Smalle paadjes waar inhalen een uitdaging was en ik persoonlijk veel tijd verloren ben maar wat heb ik er van genoten.

Wat ik nog niet verteld heb is dat ik tot de vorige dag nog getwijfeld had of ik wel heen moest gaan überhaupt. Als je me ziet strompelen - na even gezeten te hebben - dan lijkt het allerminst verstandig om te gaan bewegen, laat staan hardlopen. Maar een 17km testloopje afgelopen woensdag leerde me dat de pijn ansicht niet erger wordt door het hardlopen dus ik gokte er maar op. Gelukkig. Afijn;

De laatste loodjes...

De duinen uitkomende liepen we over een camping terrein waar ik mijn benen wat begon te voelen. Ik liep toen al een paar km achter een vrouw aan die echt een heerlijk tempo liep maar wel wat aan de snelle kant. Na een volgende drankenpost raakte ik haar kwijt en misschien een km later haalde ze me in en liep ze me zoek. Ik durfde niet meer aan te haken want ik wou wel graag ‘heel’ blijven. Misschien was het een verstandige keuze, misschien ook niet maar ach dan had ik een minuutje of wat gewonnen soit.

Het laatste stuk van de route was ook nog best pittig met wat hoogteverschillen maar doordat je daar nog even door de ‘Buff’ zone liep kreeg je voldoende afleiding om even een paar meter te vergeten dat je moe was. Verderop stond ook het team van Run2Day Zwolle aan de zijlijn mij en andere lopers enthousiast aan te moedigen. Zo leuk altijd! Ik spotte Edith en Eddie maar kon zo gauw niet zien wie er nog meer bij stonden. Enkele van de mooie foto’s zijn dankzij hen. We eindigden waar we startten met wederom veel publiek en toen was dan eindelijk dat moment waar ik zo naar uitgekeken had, de medaille! En ik ben zo’n loper die een loop op de medaille kan uitzoeken dus dat wetende was ik zeer gepleased met dit prachtexemplaar. Elke keer dat ik deze mooie medaille zie zal ik me de mooie, zware maar net niet heroïsche tocht herinneren.

Naast de medaille kregen we een flesje sportdrank en een regen/wind cape die wel ff lekker was aangezien je het toch wel wat koud kon krijgen door het natte snel afkoelende zweet in combinatie met de straffe wind…

Toen weer terug naar de tenten voor onze rugzakken, de nodige mensen gesproken (altijd leuk!) en snel terug naar de bus waar we zonder wachten (!) gelijk konden instappen en terug reden naar Heiloo waar onze auto nog altijd vlakbij de halte geparkeerd stond. Rond half zes reed ik de auto alweer de oprit op.

Een topdag! Organisatie chapeau!

Beter dan verwacht. 

Jaaaa! Wat een prachtexemplaar

In het startvak. wachten.