Athens Authentic Marathon 2022

Ik ben een marathoner!!

13 november 2022 – Athens Authentic Marathon

Wat een ervaring! Op het moment van schrijven heb ik net nog even alle foto’s en filmpjes bekeken en weer neemt de emotie de overhand. Wat een ontlading bij de finishlijn, wat een emotie, kracht en trots. Het ging niet vanzelf maar dat was de hele reis er naartoe ook niet…

De reden voor het lopen van de marathon heb je hier al kunnen lezen. Dat er veel emotie in zat weet je dan al. Ook dat ik aanvankelijk de marathon al in 2020 zou lopen maar dan in New York… Kortom, ik was blij dat het nu dan eindelijk zo ver was.

Op donderdag 10 november stond de vlucht AMS – ATH gepland vanaf Schiphol. Ons nichtje Charina zou ons vergezellen dus die pikten we op in Zwolle waar we gelijk al in de stemming kwamen doordat zij ons verraste met hele toffe hoodies waarop voorop bedrukt stond; ‘TEAM EZRA met daaronder in een ander lettertype bij mij Poar Been’n en bij de dames hun eigen naam. Op de achterzijde stond in grote oranje letters; ‘Marathon Athene 2022’. Alle andere truitjes heb ik voor niks meegenomen want iets anders dan die hoodie heb ik niet meer gedragen…

Aangezien de wedstrijd pas op zondag was hebben we de andere dagen goed benut met sightseeing door het mooie Athene. Vooral de fietstocht (Meet in Athens) bleek een succes want daardoor kwamen we op de mooie plekjes zoals het Akropolis en toffe wijkjes die we daarna nog eens konden opzoeken. Maar wat – gezien ons reisdoel – wel extra leuk bleek is dat onze reisleider Joost zelf al 17x een marathon had gelopen. En 3x daarvan was in Athene. Hij was dan ook erg enthousiast te merken dat ik – en naar later bleek ook een (rete snelle) jongedame Annika – uit de groep de marathon kwam lopen. Hij vertelde het oorspronkelijke verhaal van de slag om Marathon en de boodschapper (Pheidippides) die in Athene zijn laatste adem uitstootte nadat hij vertelde dat de slag op de Perzen gewonnen was… 40 km had hij gerend in
wapenrusting en dat waarschijnlijk op sandalen of blote voeten… In ieder geval niet op New Balance 880’s van de laatste generatie met speciaal op maat gemaakte high performance Footbalance zooltjes. Vervolgens vertelde Joost met de nodige humor waar die 2.195 extra toegevoegde km’s vandaan kwamen (Londonse spelen 1908) en vooral die laatste meters die blijkbaar waren voor het Britse koningshuis die vond dat de finishlijn precies voor de koninklijke box aldaar moest zijn. Prachtig verhaal! Minder prachtig was dat hij tot 3x heeft benoemd tijdens de hele trip hoe zwaar deze marathon is in vergelijking tot alle marathons die hij gelopen had… En dan voor een eerste.

Ik merkte dat het in mijn hoofd ging spoken. Heb ik het onderschat? Is het wel een verstandige keuze geweest? De volgende dag, zaterdag, gingen we naar het Expo gebouw waar ik mijn startnummer moest ophalen. Met vele honderden atleten stonden we in lange rijen voor het uitgifte vak waar onze startnummers in grote bakken gerangschikt op nummer zich bevonden. Goed georganiseerd maar toch merkte je dat iedereen ook van het bemachtigen van zijn/haar nummer een sport maakte. Na het tonen van mijn bevestigingsmail en paspoort kreeg ik de enveloppe met inhoud en dat deed iets met me. Alsof er een last van me af viel en ik in strijdmodus kwam. Natuurlijk gelijk even gecheckt of er niet toevallig een foutje was gemaakt maar alles was dik in orde. Vervolgens loop je een route als op een beurs langs allerlei standjes van sportmerken in kleding, voeding en andere toebehoren. Erg leuk en ook nuttig naar bleek want het zou aanvankelijk kouder zijn op zondag, de wedstrijddag, maar nu was er 21 graden voorspeld. Dat is goed nieuws voor de toeschouwers maar voor lopers iets minder. Dus bij de New Balance stand nog een singletje en een pet gekocht en ergens anders nog een tri-belt voor mijn startnummer. Ook kreeg ik nog een – hoe kan het ook anders – Superman (loop-)shirt van Patricia. Trappetje op naar boven waar het nog even verder ging met allerlei promotionele standjes maar vooral ook waar ik mijn officiële Athens Marathon Adidas loopshirt kreeg uitgereikt. Wat een gaaf shirt! Die ga ik nog heel vaak, heel trots dragen.

Er was ook een film die groot geprojecteerd werd. Een film waarin de route van de marathon volledig in beeld werd gebracht met daaronder een ‘realtime’ overzichtje van de hoogtemeters. Het zien van de film en daarbij de analyse van de route gaf me eerlijk gezegd wel wat rust nadat Joost me - onbedoeld misschien maar toch - had opgejut. Ik zag dat de hellingspercentages in vergelijking met de twee weken daarvoor gelopen halve marathon Diepe Hel Holterbergloop als voorbereiding, nog wel wat meevielen en dat de pittige stukken toch weer anders waren dan dat ik dacht. Maar hoe dan ook gaf het me een goed gevoel.

Dus, startnummer en kleding check, routestrategie check, nu nog ‘ff’ lopen… Ik had met de dames afgesproken dat terug bij het hotel zij hun eigen ding gingen doen en ik in de zone wilde komen. Ik twijfelde steeds of ik dan gewoon vooral zou rusten of dat ik toch nog een rondje zou loslopen. Op zich voelde ik me best wat vermoeid door het vele wandelen en de fietstocht (Athene is niet plat) maar ik besloot toch om een paar kilometers de benen te testen. Gekleed in mijn

Supermanshirt (uiteraard) liep ik een ‘rondje’ van toch nog 6 kilometer. Die had ik niet willen missen want de wegen werden afgezet omdat een paar uur later de 10km gelopen zou worden. Daardoor kon ik hele stukken alleen over het asfalt lopen en dat dwars door Athene. Probeer je dat gevoel eens in te denken. Even voelde ik me een Keniaan die ver voor de meute uit, dus alleen, richting de finish liep… Haha. Jammer joh! Afijn, Het was druk want veel mensen waren op de been vanwege het hele marathon weekend. Prachtig. Om extra in de sfeer te komen liep ik naar het Olympisch stadion waar ik de volgende dag mijn laatste meters zou afleggen en vervolgens liep ik de Nationale tuinen van Athene in, een groot en mooi aangelegd park vlakbij het stadion. Toen weer terug naar het hotel om na een heerlijke douche toch echt wat rust te pakken. Als ‘galgenmaal’ koos ik voor een grote Veggie Pizza en dat bleek geen onverstandige keuze.

Bedtijd. Ik sliep erg onrustig en ben verschillende keren wakker geweest. Gek gedroomd, duidelijk last van de spanning blijkbaar. De volgende ochtend ging al vroeg, nee heel vroeg de wekker. 05:00 uur stond ik klaarwakker naast mijn bed. De voorbereiding was eigenlijk al zo goed als klaar de avond ervoor maar ik wou graag nog even een koffietje drinken om de darmen wat op gang te helpen… je snapt hem wel. Om 06:05 uur had ik met Klaas afgesproken bij de bushalte die op amper 50 meter van het hotel was. Goed uitgezocht Patricia! Klaas is overigens iemand uit Zwolle die ik via Instagram heb ontmoet omdat we beide als ambassadeurs voor ‘onze’ loopwinkel Run2Day Zwolle veel plaatsen online, dat taggen naar de hardloopshop die dat vervolgens weer deelt met hun volgers. Klaas bleek een goede match want wat een toffe kerel is dat! We trokken samen op tot vlak voor de start.

De bussen kwamen af en aan en ik heb dan ook langer op Klaas gewacht – die overigens netjes op tijd was maar ik wat te vroeg.. – dan op de bus. We konden gelijk instappen en vlak daarna ging de bus naar de plaats (!) Marathon. Die reis duurde nog best wel lang wat ons deed beseffen dat het toch echt wel een klere eind is… Trouwens Klaas wist dat al want die had al twee marathons gelopen. Bij het uitstappen liepen we in een grote zwerm richting het stadion in Marathon. Wat een mensenmassa. En al die verwachtingsvolle blikken. Het hing in de lucht dat dit iets speciaals was.

In het stadion wilden we zolang mogelijk onze trainingspakken aanhouden omdat het ’s ochtends nog echt wel fris was. Een rondje lopen, plasje doen, broodje eten en dan opeens besef je dat daar de echte Olympische vlam brand. Dat doet iets met je. De rij was te lang om aan te sluiten voor het perfecte plaatje maar een foto hebben we natuurlijk wel ff gemaakt daar. En dan al bij de ‘last call’ je suf rennen om je tas in te leveren met kleding die naar de finish wordt gebracht… Ging goed gelukkig. Echt nét op tijd. Maar gelukt. Ondertussen was het zonnetje al goed doorgebroken en dat was vermenigvuldigd met de spanning voor de wedstrijd voldoende om warm te blijven. Snel door naar het startvak, elkaar succes en plezier gewenst. Met andere mensen gesproken om de tijd te doden en dan opeens hoor je de eerste groep vertrekken. Oeh, een energieboost komt in mijn lijf. Langzaam lopen we door de startvakken door naar de officiële Start totdat dan om 09:09 uur ‘ons’ startschot klinkt en we beginnen met lopen.

De eerste kilometers is het echt goed uitkijken waar je loopt. Hier en daar wordt er iemand op de enkels gelopen of mist iemand een stoeprandje waardoor hij komt te vallen. Maar na een paar kilometers kan ik een beetje in mijn pas komen. Een langzame pas want dat heb ik mijzelf goed ingeprent. Het was heet, toen al en ik wist ongeveer wat me te wachten stond dus ik liep zoveel mogelijk op een lage hartslag en dat tenminste tot 30 kilometer. Dat was het plan althans.  Ik dacht uit mijn hoofd te weten wanneer er een klim kwam, hoelang die moest zijn et cetera. Maar onder het lopen was ik er helemaal niet meer mee bezig gek genoeg. De eerste klimmetjes gingen me ook gemakkelijk af en dalen nog beter en eigenlijk was ik meer gefocussed op waar ik van tevoren zo naar uitgekeken had; Namelijk oude trotse Grieken die olijftakjes uitdeelden aan de lopers. Ik moest en zou zo’n takje bemachtigen. En na al een paar kilometers had ik zo’n takje. Niet van een oude Griek maar van een heel jonge. Het bleken vooral veel kinderen te zijn die deze prachtige traditie in ere hielden. Ik stopte hem in mijn camelbag om er een paar kilometer later achter te komen dat ik hem blijkbaar verloren was. Gelukkig kreeg ik nog kansen genoeg om een nieuwe te bemachtigen.

Na iedere 2,5 kilometer stond er een drankenpost. Geen overbodige luxe want door de warmte was iedere verkoeling erg welkom. Een paar slokjes en de rest als een douche over me heen dat werd mijn aanpak voor de rest van de race. Tussendoor af en toe wat sportdrank uit mijn Camelbag maar eigenlijk was die achteraf gezien niet nodig geweest want ook sportdrank kon je langs de route gewoon krijgen. Sterker nog, de voeding waar ik mee getraind had (Snelle Jelles in de kleine verpakkingen) zitten allemaal nog in het plastic. Behalve sportvoeding lagen er ook bananen om te pakken om de 10 kilometer en daar heb ik er een stuk of drie (samen anderhalf) van weg gekauwd. Ook nog een soort bounty achtige sportreep maar dat was zeker geen succes. Die leek zich bij elke keer kauwen te vermenigvuldigen in mijn mond… bah. Maar ik bleef redelijk fit. Echte inzinkers zoals bij de oefenronde van 40 km heb ik niet gehad. Uitlopen was dan ook mijn enige doel en dat is gelukt. Toegegeven vanaf een km of 30 heb ik een paar keer een paar meter moeten lopen (stappen voor de Belgen onder ons) om het water goed aan te vullen en te laten zakken. Een paar slokjes hardlopend wil wel maar op dat punt had ik het zo zwaar dat ik even mijn hartslag moest laten zakken en deftig wat vocht naar binnen wou werken. Misschien wel omdat ik al heel wat overvolle EHBO posten had gezien inmiddels met mensen met krampen, blaren tot aan bewusteloos aan toe. Dat wou ik natuurlijk graag voorkomen en die paar minuten extra tijd had ik daar graag voor over.

En dan loop je de stad Athene in. Wauw! Wat indrukwekkend is dat zeg. Een heel eind, kilometers, loop je naar beneden. Weer voel je hoe vermoeid je al bent. Doordat je, ik althans, met vrij grote passen en snelheid naar beneden loopt voel je je inmiddels oververmoeide spieren klapperen in je benen. Een paar keer een pijnscheut door mijn hamstrings waardoor ik het noodgedwongen iets rustiger aan ben gaan doen. Maar mijn hoofd was nog zo fris. En ik rook die finish al… Maar het was nog een heel eind naar bleek. En dan krijg je wel een gevecht in je hoofd. Ondanks dat opgeven echt geen optie is krijg je negatieve gevoelens en vervolgens loop je minder prettig. Je probeert jezelf op te peppen door jezelf er aan te herinneren waarom je dit doet. Hoe belangrijk dit voor je is. Voor mijzelf en voor mijn dierbaren. Voor iedereen trouwens want ik was ook niet iemand waarbij een marathon lopen een optie was… tot nog maar een paar jaar geleden. Lees mijn andere blogs maar eens. Oké ik besluit om de eerstvolgende EHBO post even te stoppen voor wat zalf voor mijn benen en dan weer door te lopen. Het stoppen en insmeren bleek wel even goed te zijn. Hartslag was weer iets gezakt en mijn mindset weer gereset. Want daarna dacht ik aan wat die zalf überhaupt zou gaan doen, voelde ik de werking doordat de ingesmeerde plekken gewoon koud werden… en kwam mijn grote glimlach weer terug omdat ik opeens weer terug in de race was. Opgeknapt.

Ondanks dat er de hele route grote bruine borden met de kilometers staan, ik denk zelfs permanent, kon ik ze de laatste kilometers niet meer vinden. Ik dacht dan ook dat ik nog een kilometertje of misschien wel twee moest toen ik opeens een groot spandoek op een brug zag met daarop 250 meters to go. Bam, daar was ie… wat een kracht kwam er opeens los. Ik was er al bijna! En gelijk daarna zag ik dat ik al op het stadion afliep. Wat een prachtig gezicht. Dat zal ik nooit vergeten. Heroïsch… Sorry maar echt. En dan loop je het stadion in, zoek je naar je dierbaren, zie je dat Mega spandoek en hoor je de stem van je vrouw… Een oerkreet. Ik sla mijzelf op mijn borst. Hou mijn handen de lucht in terwijl ik nog versnel. De finishlijn… 42.195 kilometer. Ik heb het gedaan. Ik ben een marathoner! Zo vet.

En nu? Nu heb ik de smaak te pakken. Al voor deze marathon besloot ik om het hier niet bij te laten. Bij de finishlijn heb ik een stuk van mijzelf achtergelaten, een belofte ingelost en mijzelf laten zien dat ik het kan. Nu train ik met een fris en ‘leeg’ hoofd door naar Rotterdam waar ik een sportprestatie wil neerzetten. Andere mindset, ander doel.

Gear.

Schoenen; NB880v12 (pm 575 km ingelopen)

Insoles; Footbalance via Run2day Zwolle

Singlet; NB Q speed Electric Red

Short; Kalenji 

Sokken; NB Run Impact Ankle

Pet; NB Laser Perfomance

Sporthorloge; Apple Watch 7

Tri Belt; Z3r0d Energy Race Belt

Gebruikte App; Strava

Camelbag; Kalenji 1 liter

Vulling; Water met drie tabletten Isostar Citroen

Voeding; Ik had Snelle Jelle's mee maar heb enkel gebruik gemaakt van de bananen onderweg (3x half) en een candybar (2 happen). Voorafgaand de race nog een grote pistolet met kaas opgegeten. 

Ik hoop dat je me blijft volgen in mijn avonturen.

Alle foto's van deze trip zien? Kijk dan hier.

Gevonden online;

Youtube video bij 42:16

Youtube video bij 1:39:23

Officiele foto's op startnummer